Özlemek

Bu gece buruğum anne. Eski bi kaç fotoğrafına rast geldiğim için mi bilmiyorum ama buruğum işte. Eve geldiğimde seni görmeyi özledim. O kadar kolay yazılıyor ki, bu yüzden tekrar tekrar buruklaşabilirim. Özlüyorum, evde seni bulmayı diliyorum. Her gün. Biliyorum deli diyeceksin belki ama bazen iş yerinden evi arıyorum evde kimse yok biliyorum ve telefonu açmanı istiyorum. Kimse açmıyor anne, bu evde elinin telefona uzanacağı kimse kalmadı. Burada yaşanmıyor da üstelik, hayat daha çok zorlaştı. Gitmeseydin ve ben yaşayacağım o salak saçma şeylere yine ağlasaydım. Gitmeseydin herşeyi dert etmeye razıydım. Şimdi herşeysin sen ve bir tek sana ağlıyorum ben.
Hadi çık gel, daha küçük bi evdeyiz ve yatağımı sana verebilirim. Bi kaç kıyafetini de saklıyorum üstelik. Hadi gel, burda seni bekleyen bi kızın var. Rüya gibi gel. Gittiğin gibi Eylül’de gel..

IMG_0203.JPG

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s